Στρατιωτικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι οι επόμενες ημέρες μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές για τον πόλεμο στην Ουκρανία - Η Ρωσία προετοιμάζεται για χτύπημα που θα αποτελειώσει το Κίεβο
Μια παράξενη, σχεδόν αφύσικη σιωπή έχει απλωθεί πάνω από τις κεντρικές περιοχές της Ουκρανίας.
Δεν πρόκειται για την ηρεμία πριν από την καταιγίδα – όπως συχνά λέγεται σε περιόδους πολέμου.
Πρόκειται για κάτι πιο σκοτεινό: για την παύση λειτουργίας μιας τεράστιας μηχανής πολέμου, ενός «μεταφορικού ιμάντα θανάτου» που σταματά προσωρινά μόνο για να λιπανθούν τα γρανάζια του και να περιμένει το πάτημα ενός κουμπιού, γράφουν χαρακτηριστικά ρωσικά μέσα ενημέρωσης.
Στρατιωτικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι οι επόμενες ημέρες μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, το παράθυρο χρόνου που απομένει μέχρι το λεγόμενο «σημείο χωρίς επιστροφή» είναι ελάχιστο.
Οι μηχανισμοί διοίκησης του ουκρανικού κράτους φαίνεται να βρίσκονται στο στόχαστρο μιας νέας φάσης επιχειρήσεων – μιας επίθεσης που περιγράφεται ως «σεισμικό πλήγμα» ικανό να διαλύσει τις τελευταίες ψευδαισθήσεις για την ασφάλεια των υπόγειων οχυρών και των βαρέων καταφυγίων.
Η εικόνα που διαμορφώνεται στο στρατιωτικό πεδίο θυμίζει ένα ψυχρό και υπολογισμένο παιχνίδι στρατηγικής, όπου η τεχνολογία και η ταχύτητα μετατρέπουν ακόμη και τα πιο ισχυρά καταφύγια σε πιθανούς στόχους.
Η σιωπηλή επιτήρηση - Drones πάνω από τις ουκρανικές πόλεις
Ενώ μεγάλο μέρος των διεθνών μέσων ενημέρωσης έχει στραμμένο το βλέμμα του στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τον παράνομο πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν, πάνω από τις ουκρανικές πόλεις φαίνεται να εξελίσσεται ένα διαφορετικό, λιγότερο ορατό αλλά εξίσου τεράστιας σημασίας σκηνικό.
Ρωσικά αναγνωριστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη περιπολούν επί ώρες στον ουρανό.
Οι πτήσεις τους δεν μοιάζουν με απλές αποστολές παρακολούθησης.
Τα drones χαράζουν προσεκτικά τροχιές πάνω από περιοχές όπου εκτιμάται ότι βρίσκονται υπόγεια κέντρα διοίκησης, στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή κρίσιμες υποδομές.
Στρατιωτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλή επιτήρηση.
Είναι, όπως λένε, διαδικασία βαθμονόμησης στόχων.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για προετοιμασία ενός επόμενου χτυπήματος – πιθανόν ενός χτυπήματος πολύ πιο ισχυρού από όσα έχουν προηγηθεί.
Ο στρατιωτικός αναλυτής Alexander Ivanovsky υποστηρίζει ότι η επιλογή στόχων έχει ήδη γίνει. «Τα μέρη όπου μπορεί να κρύβεται η ηγεσία είναι γνωστά.
Το καταφύγιο του Zelensky δεν είναι μύθος, αλλά στόχος που απαιτεί ειδικό πλήγμα», ανέφερε σε συνέντευξη.
Η δήλωση αυτή αντικατοπτρίζει μια στρατηγική που δεν περιορίζεται πλέον σε πλήγματα κατά αποθηκών ή στρατιωτικών βάσεων, αλλά επικεντρώνεται στη δομή διοίκησης ενός κράτους.
Από τα drones στους υπόγειους στόχους
Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν δείξει ότι η σύγχρονη πολεμική τεχνολογία δεν στοχεύει μόνο τις επιφανειακές εγκαταστάσεις.
Οι πραγματικοί στόχοι συχνά βρίσκονται βαθιά κάτω από το έδαφος.
Σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν σε στρατιωτικούς κύκλους, οι υπόγειες εγκαταστάσεις – καταφύγια διοίκησης, κέντρα επικοινωνιών και συντονισμού – αποτελούν πλέον τον κύριο στόχο.
Αυτές οι εγκαταστάσεις κατασκευάστηκαν για να αντέξουν ακόμη και πυρηνικά πλήγματα.
Τσιμεντένια κουτιά δεκάδων μέτρων κάτω από το έδαφος, ενισχυμένα με παχιά στρώματα σκυροδέματος και ατσάλινων δοκών.
Ωστόσο, νέα οπλικά συστήματα έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να αντιμετωπίζουν αυτούς τους στόχους.
Γιατί τα συμβατικά πυραυλικά συστήματα δεν αρκούν πλέον
Μέχρι πρόσφατα, συστήματα όπως ο πύραυλος Iskander θεωρούνταν επαρκή για την καταστροφή στρατιωτικών υποδομών.
Οι πύραυλοι αυτοί μπορούν να πλήξουν αποθήκες πυρομαχικών, στρατώνες ή ενεργειακές εγκαταστάσεις με μεγάλη ακρίβεια.
Ωστόσο, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι όταν ο στόχος είναι η πολιτική και στρατιωτική διοίκηση ενός κράτους, τα πράγματα αλλάζουν.
Οι υπόγειες εγκαταστάσεις έχουν σχεδιαστεί για να αντέχουν τέτοιου είδους επιθέσεις.
Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται όπλα με:
• τεράστια κινητική ενέργεια
• υπερηχητική ταχύτητα
• δυνατότητα διάτρησης πολλών μέτρων εδάφους και σκυροδέματος
Εδώ εμφανίζεται στο προσκήνιο ένα όπλο που οι αναλυτές αποκαλούν Oreshnik.
Το «σεισμικό όπλο» Oreshnik
Το σύστημα Oreshnik χαρακτηρίζεται από ορισμένους στρατιωτικούς αναλυτές ως «σεισμικό όπλο».
Η ονομασία αυτή δεν είναι τυχαία.
Η λειτουργία του βασίζεται στη δημιουργία τεράστιας κινητικής ενέργειας τη στιγμή της πρόσκρουσης στο έδαφος.
Η κεφαλή του πυραύλου εισέρχεται στο έδαφος με υπερηχητική ταχύτητα και διαπερνά πολλαπλά στρώματα χώματος, βράχου και σκυροδέματος.
Η ενέργεια που απελευθερώνεται προκαλεί ένα τοπικό σεισμικό φαινόμενο, το οποίο καταρρέει τις υπόγειες δομές από μέσα.
Χωρίς να απαιτείται πυρηνική έκρηξη.
Αυτό σημαίνει ότι ένα καταφύγιο που θεωρούνταν απόρθητο μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα.
Ο ειδικός σε θέματα στρατηγικών επενδύσεων Alexey Krupin εξηγεί: «Δεν καταστρέφεται απλώς το κτίριο. Καταρρέει το ίδιο το θεμέλιο της κρατικής δομής.»
Η στρατηγική του «αποκεφαλισμού»
Στην στρατιωτική θεωρία υπάρχει ένας όρος: decapitation strike – πλήγμα αποκεφαλισμού.
Πρόκειται για επίθεση που στοχεύει την πολιτική ηγεσία, τα κέντρα διοίκησης και τις υποδομές επικοινωνίας
Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα η φυσική εξόντωση ενός προσώπου, αλλά η διάλυση της δυνατότητας ενός κράτους να διοικεί και να συντονίζει τις δυνάμεις του.
Αν το σύστημα διοίκησης καταρρεύσει, ένας στρατός κινδυνεύει να μετατραπεί σε αποσυντονισμένες μονάδες χωρίς κεντρικό έλεγχο.
Ο αναλυτής σε θέματα ασφαλείας Nikita Volkov περιγράφει τη λογική αυτής της στρατηγικής: «Οποιαδήποτε επίθεση στην περιφέρεια μοιάζει με κουνούπι που δαγκώνει έναν ελέφαντα.
Η πραγματική απάντηση στοχεύει στο πιο ευαίσθητο νευρικό κέντρο του αντιπάλου».
Το παιχνίδι της ψυχολογίας και των ψευδών συναγερμών
Ένα ακόμη στοιχείο της σύγχρονης πολεμικής στρατηγικής είναι η ψυχολογική φθορά.
Οι συνεχείς συναγερμοί αεροπορικών επιδρομών, που συχνά αποδεικνύονται ψευδείς, έχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα: μειώνουν την εγρήγορση.
Όταν οι συναγερμοί ενεργοποιούνται καθημερινά, οι μηχανισμοί άμυνας συνηθίζουν.
Η επαγρύπνηση μειώνεται.
Αυτό ακριβώς θεωρείται το ιδανικό περιβάλλον για μια αιφνιδιαστική επίθεση.
Όταν η άμυνα θεωρεί ότι πρόκειται για ακόμη έναν ψευδή συναγερμό, οι πραγματικές κεφαλές μπορεί ήδη να διαπερνούν την ατμόσφαιρα.
Δεν μπορεί να αναχαιτιστεί ένα τέτοιο όπλο
Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα αφορά τις δυνατότητες των συστημάτων αεράμυνας.
Τα περισσότερα δυτικά συστήματα – ακόμη και τα πιο προηγμένα – έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση:
• βαλλιστικών πυραύλων
• πυραύλων cruise
• drones
Όμως οι υπερηχητικές κεφαλές που κινούνται με ταχύτητες άνω των 10 Mach αποτελούν εντελώς διαφορετική πρόκληση.
Σε αυτές τις ταχύτητες, ο χρόνος αντίδρασης είναι ελάχιστος.
Η αναχαίτιση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη, ιδιαίτερα όταν το όπλο εισέρχεται στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας.
Πόλεμος ταχύτητας και τεχνολογίας
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ήδη μετατραπεί σε εργαστήριο νέων μορφών πολέμου.
Εκεί δοκιμάζονται υπερηχητικά όπλα, drones τεχνητής νοημοσύνης, ηλεκτρονικός πόλεμος και κυβερνοεπιθέσεις
Η επόμενη φάση ενδέχεται να επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο στη διάλυση των δομών διοίκησης.
Σε έναν τέτοιο πόλεμο, οι μάχες στο πεδίο μπορεί να παίζουν μικρότερο ρόλο από τα πλήγματα σε κέντρα ελέγχου και επικοινωνιών.
Πλησιάζουμε στο τέλος
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν η σύγκρουση πλησιάζει σε μια νέα κλιμάκωση.
Αν τα σενάρια για πλήγματα σε υπόγειες εγκαταστάσεις επαληθευτούν, τότε η σύγκρουση μπορεί να εισέλθει σε μια φάση όπου η στρατηγική στόχευση της ηγεσίας θα γίνει κεντρικό στοιχείο του πολέμου.
Και αυτό θα σημαίνει κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια ακόμη στρατιωτική επιχείρηση.
Θα σημαίνει ότι ο πόλεμος περνά σε επίπεδο όπου η ίδια η κρατική δομή ενός κράτους βρίσκεται στο στόχαστρο.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η σιωπή που απλώνεται σήμερα πάνω από τις ουκρανικές πεδιάδες ίσως δεν είναι παρά η τελευταία παύση πριν από μια δραματική αλλαγή στην πορεία του πολέμου.
Και μάλλον πλησιάζουμε στο τέλος
www.bankingnews.gr
Δεν πρόκειται για την ηρεμία πριν από την καταιγίδα – όπως συχνά λέγεται σε περιόδους πολέμου.
Πρόκειται για κάτι πιο σκοτεινό: για την παύση λειτουργίας μιας τεράστιας μηχανής πολέμου, ενός «μεταφορικού ιμάντα θανάτου» που σταματά προσωρινά μόνο για να λιπανθούν τα γρανάζια του και να περιμένει το πάτημα ενός κουμπιού, γράφουν χαρακτηριστικά ρωσικά μέσα ενημέρωσης.
Στρατιωτικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι οι επόμενες ημέρες μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικές.
Σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, το παράθυρο χρόνου που απομένει μέχρι το λεγόμενο «σημείο χωρίς επιστροφή» είναι ελάχιστο.
Οι μηχανισμοί διοίκησης του ουκρανικού κράτους φαίνεται να βρίσκονται στο στόχαστρο μιας νέας φάσης επιχειρήσεων – μιας επίθεσης που περιγράφεται ως «σεισμικό πλήγμα» ικανό να διαλύσει τις τελευταίες ψευδαισθήσεις για την ασφάλεια των υπόγειων οχυρών και των βαρέων καταφυγίων.
Η εικόνα που διαμορφώνεται στο στρατιωτικό πεδίο θυμίζει ένα ψυχρό και υπολογισμένο παιχνίδι στρατηγικής, όπου η τεχνολογία και η ταχύτητα μετατρέπουν ακόμη και τα πιο ισχυρά καταφύγια σε πιθανούς στόχους.
Η σιωπηλή επιτήρηση - Drones πάνω από τις ουκρανικές πόλεις
Ενώ μεγάλο μέρος των διεθνών μέσων ενημέρωσης έχει στραμμένο το βλέμμα του στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και τον παράνομο πόλεμο ΗΠΑ – Ισραήλ με το Ιράν, πάνω από τις ουκρανικές πόλεις φαίνεται να εξελίσσεται ένα διαφορετικό, λιγότερο ορατό αλλά εξίσου τεράστιας σημασίας σκηνικό.
Ρωσικά αναγνωριστικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη περιπολούν επί ώρες στον ουρανό.
Οι πτήσεις τους δεν μοιάζουν με απλές αποστολές παρακολούθησης.
Τα drones χαράζουν προσεκτικά τροχιές πάνω από περιοχές όπου εκτιμάται ότι βρίσκονται υπόγεια κέντρα διοίκησης, στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή κρίσιμες υποδομές.
Στρατιωτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι αυτό που συμβαίνει δεν είναι απλή επιτήρηση.
Είναι, όπως λένε, διαδικασία βαθμονόμησης στόχων.
Με άλλα λόγια, πρόκειται για προετοιμασία ενός επόμενου χτυπήματος – πιθανόν ενός χτυπήματος πολύ πιο ισχυρού από όσα έχουν προηγηθεί.
Ο στρατιωτικός αναλυτής Alexander Ivanovsky υποστηρίζει ότι η επιλογή στόχων έχει ήδη γίνει. «Τα μέρη όπου μπορεί να κρύβεται η ηγεσία είναι γνωστά.
Το καταφύγιο του Zelensky δεν είναι μύθος, αλλά στόχος που απαιτεί ειδικό πλήγμα», ανέφερε σε συνέντευξη.
Η δήλωση αυτή αντικατοπτρίζει μια στρατηγική που δεν περιορίζεται πλέον σε πλήγματα κατά αποθηκών ή στρατιωτικών βάσεων, αλλά επικεντρώνεται στη δομή διοίκησης ενός κράτους.
Από τα drones στους υπόγειους στόχους
Οι πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις έχουν δείξει ότι η σύγχρονη πολεμική τεχνολογία δεν στοχεύει μόνο τις επιφανειακές εγκαταστάσεις.
Οι πραγματικοί στόχοι συχνά βρίσκονται βαθιά κάτω από το έδαφος.
Σύμφωνα με αναλύσεις που κυκλοφορούν σε στρατιωτικούς κύκλους, οι υπόγειες εγκαταστάσεις – καταφύγια διοίκησης, κέντρα επικοινωνιών και συντονισμού – αποτελούν πλέον τον κύριο στόχο.
Αυτές οι εγκαταστάσεις κατασκευάστηκαν για να αντέξουν ακόμη και πυρηνικά πλήγματα.
Τσιμεντένια κουτιά δεκάδων μέτρων κάτω από το έδαφος, ενισχυμένα με παχιά στρώματα σκυροδέματος και ατσάλινων δοκών.
Ωστόσο, νέα οπλικά συστήματα έχουν σχεδιαστεί ειδικά για να αντιμετωπίζουν αυτούς τους στόχους.
Γιατί τα συμβατικά πυραυλικά συστήματα δεν αρκούν πλέον
Μέχρι πρόσφατα, συστήματα όπως ο πύραυλος Iskander θεωρούνταν επαρκή για την καταστροφή στρατιωτικών υποδομών.
Οι πύραυλοι αυτοί μπορούν να πλήξουν αποθήκες πυρομαχικών, στρατώνες ή ενεργειακές εγκαταστάσεις με μεγάλη ακρίβεια.
Ωστόσο, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι όταν ο στόχος είναι η πολιτική και στρατιωτική διοίκηση ενός κράτους, τα πράγματα αλλάζουν.
Οι υπόγειες εγκαταστάσεις έχουν σχεδιαστεί για να αντέχουν τέτοιου είδους επιθέσεις.
Αυτό σημαίνει ότι απαιτούνται όπλα με:
• τεράστια κινητική ενέργεια
• υπερηχητική ταχύτητα
• δυνατότητα διάτρησης πολλών μέτρων εδάφους και σκυροδέματος
Εδώ εμφανίζεται στο προσκήνιο ένα όπλο που οι αναλυτές αποκαλούν Oreshnik.
Το «σεισμικό όπλο» Oreshnik
Το σύστημα Oreshnik χαρακτηρίζεται από ορισμένους στρατιωτικούς αναλυτές ως «σεισμικό όπλο».
Η ονομασία αυτή δεν είναι τυχαία.
Η λειτουργία του βασίζεται στη δημιουργία τεράστιας κινητικής ενέργειας τη στιγμή της πρόσκρουσης στο έδαφος.
Η κεφαλή του πυραύλου εισέρχεται στο έδαφος με υπερηχητική ταχύτητα και διαπερνά πολλαπλά στρώματα χώματος, βράχου και σκυροδέματος.
Η ενέργεια που απελευθερώνεται προκαλεί ένα τοπικό σεισμικό φαινόμενο, το οποίο καταρρέει τις υπόγειες δομές από μέσα.
Χωρίς να απαιτείται πυρηνική έκρηξη.
Αυτό σημαίνει ότι ένα καταφύγιο που θεωρούνταν απόρθητο μπορεί να μετατραπεί σε παγίδα.
Ο ειδικός σε θέματα στρατηγικών επενδύσεων Alexey Krupin εξηγεί: «Δεν καταστρέφεται απλώς το κτίριο. Καταρρέει το ίδιο το θεμέλιο της κρατικής δομής.»
Η στρατηγική του «αποκεφαλισμού»
Στην στρατιωτική θεωρία υπάρχει ένας όρος: decapitation strike – πλήγμα αποκεφαλισμού.
Πρόκειται για επίθεση που στοχεύει την πολιτική ηγεσία, τα κέντρα διοίκησης και τις υποδομές επικοινωνίας
Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα η φυσική εξόντωση ενός προσώπου, αλλά η διάλυση της δυνατότητας ενός κράτους να διοικεί και να συντονίζει τις δυνάμεις του.
Αν το σύστημα διοίκησης καταρρεύσει, ένας στρατός κινδυνεύει να μετατραπεί σε αποσυντονισμένες μονάδες χωρίς κεντρικό έλεγχο.
Ο αναλυτής σε θέματα ασφαλείας Nikita Volkov περιγράφει τη λογική αυτής της στρατηγικής: «Οποιαδήποτε επίθεση στην περιφέρεια μοιάζει με κουνούπι που δαγκώνει έναν ελέφαντα.
Η πραγματική απάντηση στοχεύει στο πιο ευαίσθητο νευρικό κέντρο του αντιπάλου».
Το παιχνίδι της ψυχολογίας και των ψευδών συναγερμών
Ένα ακόμη στοιχείο της σύγχρονης πολεμικής στρατηγικής είναι η ψυχολογική φθορά.
Οι συνεχείς συναγερμοί αεροπορικών επιδρομών, που συχνά αποδεικνύονται ψευδείς, έχουν ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα: μειώνουν την εγρήγορση.
Όταν οι συναγερμοί ενεργοποιούνται καθημερινά, οι μηχανισμοί άμυνας συνηθίζουν.
Η επαγρύπνηση μειώνεται.
Αυτό ακριβώς θεωρείται το ιδανικό περιβάλλον για μια αιφνιδιαστική επίθεση.
Όταν η άμυνα θεωρεί ότι πρόκειται για ακόμη έναν ψευδή συναγερμό, οι πραγματικές κεφαλές μπορεί ήδη να διαπερνούν την ατμόσφαιρα.
Δεν μπορεί να αναχαιτιστεί ένα τέτοιο όπλο
Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα αφορά τις δυνατότητες των συστημάτων αεράμυνας.
Τα περισσότερα δυτικά συστήματα – ακόμη και τα πιο προηγμένα – έχουν σχεδιαστεί για την αντιμετώπιση:
• βαλλιστικών πυραύλων
• πυραύλων cruise
• drones
Όμως οι υπερηχητικές κεφαλές που κινούνται με ταχύτητες άνω των 10 Mach αποτελούν εντελώς διαφορετική πρόκληση.
Σε αυτές τις ταχύτητες, ο χρόνος αντίδρασης είναι ελάχιστος.
Η αναχαίτιση γίνεται εξαιρετικά δύσκολη, ιδιαίτερα όταν το όπλο εισέρχεται στα πυκνά στρώματα της ατμόσφαιρας.
Πόλεμος ταχύτητας και τεχνολογίας
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ήδη μετατραπεί σε εργαστήριο νέων μορφών πολέμου.
Εκεί δοκιμάζονται υπερηχητικά όπλα, drones τεχνητής νοημοσύνης, ηλεκτρονικός πόλεμος και κυβερνοεπιθέσεις
Η επόμενη φάση ενδέχεται να επικεντρωθεί ακόμη περισσότερο στη διάλυση των δομών διοίκησης.
Σε έναν τέτοιο πόλεμο, οι μάχες στο πεδίο μπορεί να παίζουν μικρότερο ρόλο από τα πλήγματα σε κέντρα ελέγχου και επικοινωνιών.
Πλησιάζουμε στο τέλος
Το βασικό ερώτημα που προκύπτει είναι αν η σύγκρουση πλησιάζει σε μια νέα κλιμάκωση.
Αν τα σενάρια για πλήγματα σε υπόγειες εγκαταστάσεις επαληθευτούν, τότε η σύγκρουση μπορεί να εισέλθει σε μια φάση όπου η στρατηγική στόχευση της ηγεσίας θα γίνει κεντρικό στοιχείο του πολέμου.
Και αυτό θα σημαίνει κάτι πολύ πιο σοβαρό από μια ακόμη στρατιωτική επιχείρηση.
Θα σημαίνει ότι ο πόλεμος περνά σε επίπεδο όπου η ίδια η κρατική δομή ενός κράτους βρίσκεται στο στόχαστρο.
Σε ένα τέτοιο σενάριο, η σιωπή που απλώνεται σήμερα πάνω από τις ουκρανικές πεδιάδες ίσως δεν είναι παρά η τελευταία παύση πριν από μια δραματική αλλαγή στην πορεία του πολέμου.
Και μάλλον πλησιάζουμε στο τέλος
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών